Fole fin årsfest
Revyen under den sjette årsfesten for Stordalshallen vart ein flott framsyning. Det var stor variasjon og breidde i nummera, og det heile var imponerande godt sydd i hop som fjernsynskanalen Røbbane Rundfunk. Stor stas vart det òg for Vebjørn Løfoll, som fekk ikkje mindre enn tre prisar.
27. februar 2003
Kenneth Strømsøy
Marita Reite Wiik (t.v.) og Sunniva Jonsen song ein fin «I know him so well». Marita gjekk òg Madonna i næringa med «Don’t cry for me, Argentina».
Stordalshallen var sjølvsagt nærast fullstappa under underhaldninga som innleidde årsfesten, og det kan ikkje ha vore mange som ikkje lo godt minst ein gong i løpet av framsyninga. Røbbane Rundfunk starta med barne-TV, der fire «barnehagejenter» fekk sagt litt av kvart om livet og arbeidsløysa i Stordal, men mest og best om Perry Hjellegjerde. Godt er det at humor er unnateke injurielovgivinga, men poenga kan knappast gjentakast på prent om avisa skal unngå saksøking til evig tid. At Perry Hjellegjerde er god materie for humor, er det i alle fall ikkje tvil om – han dukka opp ved fleire høve gjennom «sendinga».

Lokal humor

Ein smule sjølvironi hadde festarrangørane: I veka har det vore vanleg at ungdomen nyttar Stordalshallen til idrett og andre sunne syslar, medan dei vaksne ved ymse høve har nytta hallen til skjenkjestove i helgene. Men no har kommunestyret vedteke å slå det heile i hop, med skjenking og ungdomsdans på same tid, poengterte «Laurdagsgjengen».
Mykje av humoren var særs lokal, slik det høver seg for ein bygderevy. Stort sett var det slik at jo mindre innflyttarjournalisten skjøna, jo meir lo dei andre. Og slik må det vere på ein bygderevy. Men eitt usmakeleg innslag var her òg: Poenget med klagemuren på «Olavsplassen» var eigentleg godt, men «muslimane» som ropa «Gud er stor» til muren medan dei klødde seg i baken, var både meir ukunnig og mykje grovare enn sjølv ein bygderevy bør tillate seg.

Fengjande trommer

Av dei kulturelle innslaga, var det trommegutane som var det overraskande og spanande. Dei tromma vilt og vakkert, og samspelet med orkesteret var vel nærast perfekt. Skikkeleg lyftande og suggererande. Berre synd det varte så altfor kort, men ein får tru og vone at gutane stiller opp og trommar vidare ved fleire høve.
Imponerande var òg sluttnummeret. «I did it my way» i amatørsamanheng er sjeldan anna enn ei gru, men Terje Aasen har ei formidabel stemme, og framføringa vart eit reint humørlyft.

Prisa Vebjørn

Midtvegs i «sendinga» var det prisutdeling: Først var det Johan Arnt Overøye som delte ut pris frå Stordal Alpinsenter: 2000 kroner og gratis årskort. Ein slik pris har ikkje vorte delt ut tidlegare, og kom i stand eine og åleine etter ein stor lokal idrettsprestasjon: Gullmedaljen til Vebjørn Løfoll i super-G i noregsmeisterskapen for juniorar.
Neste pris på programmet var Pedro-prisen. Denne prisen er ny i år, og vart kalla ein optimistpris. Kvart av dei næraste fem åra vil ein person, lag eller organisasjon få 10.000 kroner for gode prestasjonar eller nybrottsarbeid. Prisen gjekk til Vebjørn Løfoll, som braut ut: – Det va’ fole, det! – Eg kom for å få ein pris, så vart det to!
Sistemann ut var ordførar Olav Bratland som skulle dele ut kulturstipendet 2002 frå Stordal kommune. Det var allereie kjent kven som kom til å få dette: Ingen andre enn Vebjørn Løfoll. Eigentleg var stipendet på 3.000 kroner, men ordføraren tykte visst dette var litt puslete, og på sparket lovde han å syte for at prisen vart 5.000 kroner denne gongen.